![ÇAVDÊRIYA KOMA HELBESTÊ YA AMEDÊ YA BI ONLINEYÊ (2),çavdêriya,koma,helbestê,ya,amedê,ya,bi,onlineyê,2](https://wene.amidakurd.net/mod_makale/U4BLKdYbZiMjbB4.jpg)
ÇAVDÊRIYA KOMA HELBESTÊ YA AMEDÊ YA BI ONLINEYÊ (2)
Sabrî Vûral
Helbest di nav jiyan û hewldanan de xwedîyê cihê herî payebilind e. Ji ber ku helbest ji bo aştî û evînê û gerdûneke aram tê nivîsandin.Helbest ji bo bextewarî û aramiyê bi rateqîna şer û pêvçûnan dikeve û jiyanek bi rûmet ji ber devê cercere ya êş û azaran direvîne û wan tîne ser rêya evîn û aramîyê. Helbestvan Mizgîn Ronak di nav çar dîwaran de ev barê giran hilgirtiye ser milê xwe û di nav jiyaneke bêdeng de helbestên xwe kiriye dengê, bêdengîyê û bi helbestên bêhna cahterîyê jê difûre dil û hinavê mirovan hênik kiriye.
Dema em bala xwe didin helbestên birêz Ronak xemê rojane, xatirxwestinên bi gazinc bêrîkirinên bêpîvan û nêrînên bûye sebeba têkçûnan rû daye tê de heye Taybetmendiya hest û xeyalên Ronak çiqas laşê wê dîl girtî be hest û xeyalên wê weke nikulê Albatrosê dîwarên tirs û tariyê nikulandîye û derbasî nava civaka azad bûye. Carinan jî, ji şevbarana re bûye pêçî û şibakê bêdengiya hewara tiqandiye.
Carinan bi çavên nedawî ew bûye berbûyê kulîlkên hêviyê. Pênûsa helbestvana rêzdar bûye siwarê xeyalên wê û li ser çemê Dijlê ew av daye û serê birînan bi wê avê şuştiye.Di nava dîwanê de bi navê guhertî çi qas helbest hatibe nivîsandin jî,zimanê helbestên wê êş, çavên helbestên wê hêvî û nasnameya helbestên wê hewar û azadî ye. Me weke Koma Helbestê ya Amedê ji panzdeh rojan carekê Şevbihêrkên helbestê li dar dixist. Ji ber Vîrusa Koronayê şapatekî dirêj e Şevbihêrk nedihat lidarxistin. Bi rêya Enstîtuya online bi moderatoriya mamoste Hasip Yanliç berhema Helbestvan a hêja Mizgîn Ronak a bi navê "Dilavî"(Li ber devê birînê) bi beşdarbûna gelek wêjevan û helbesthezên weke Hasip Yanliç Gernas Koçer, Fatma Savcı, Adnan Dogan, Reşê, Kamran Simo Hedilî, Kevok Mizgîn, M.Sait Arzu, Gohar Mano, M. Emin Aksu, Nurcan Delîl, Bayram Endez, Baran Ozek, Aziz Nemati, Deniz Şan, Îrfan, Dilbezarê Bêkes Muhsin Ozdemir û Sabrî Vûral beşdarî nirxandin a berhema "Dilavî"bûn. Di derbarê rastnivîsa dîwanê de M.Emin Aksu, di warê şêwaz û dubarekirina hevokan de Hasip Yanliç bi taybetî li ser navê bikaranîn a Darcêwî "Akasya", kul û birînê rawestiya. M.Sait Arzu di derbarê jiyan û keda helbestvanê de nêrînên xwe parve kir.min jî, li ser bargiranî ya helbestê û zîrekiya helbestvan a ku di kêmderfetîyê de
helbestên herî serkeftî afirandiye bi lêv kir û min got di nav helbestvanên jin yên jê herî pêşketî Mizgîn Ronak bi helbestên xwe cih girtiye. Ji beşdarvanan helbestvan Reşê bi xwendina helbesta "Nêrgizên Lêborînê û Herikîn”Helbestvan Adnan Doğan bi helbesta"Venemirîne"Helbestvan M.Sait Arzu helbesta"Li ber Devê Birînê"Helbestvan Sabrî Vûral helbesta"Dema Em Diçin Amedê"Helbestvanan bi xwendina helbestan kêlîkê dilên lerizî germ kirin.Bi xwednina helbestan şêwira koma Enstituya onlinê bi dawî bû.
Helbestên di şevbihêrkêde hatine xwendin.
Nêrgizên Lêborînê
Wek xatirxwestinek neyê
Dixwazim destên şefeqê
Bidim ser eniya te
Baranan bişom ji çavên te
Da ku heyv hilbê…
Wek çiyayekî dûr nesekine
Dixwazim baskên şevê
Li birînên te bipêçim
Stranekê bêjim
Pirsa gotinên ku têra
Tu tiştî nakin bikim ji te…
Dixwazim bimrim li nav gulên spî
Ji min re behsa deriyên bajêr bike
Deriyên ku qet venabin…
Wek xatirxwestinek neyê
Ji min re qala nêrgizên lêborînê bike
Li min bibore
Bihêle bila şîn bibin ev nêrgiz
Li vê lêborîna bêdawî…
Herikîn
Jiyan diherike
Bi dilopên serê tiliyan
Bi bîna baxçê cîranan
Demsala zivistanê tije agir e
Periyên nazdar direqisin
Îlahiya agirê bêdawî dixwînin
Jiyan diherike
Bi dilopên serê tiliyan…
Venemirîne
Roniyê venemirîne
Ez ê werim
Bila şev be
Bahoz
Û bager be
Dûr bin şax û baxçe
Xem nîne
Roniyê Venemirîne
Ez ê werim
Bila sal û zeman ketibe navbera me
Mijangên me girtî bin
Cemidî bin mijangên me li bin berfê
Guleyekê rê çêkiribe ji xwe re li singa me
Xem nîne
Roniyê venemirîne
Ez ê werim
Belkî wek giyanek koçber
Belkî bi merhebaya berfinekê
Belkî bi girtina riyên zivistanê
Belkî bi nehatina xeberek xweş
Xem nîne ez ê werim
Roniyê venemirîne
Ez ê werim
Bila pênûs bê hubr mabin
Çivîkan firînê ji bîr kiribin…
Ez ê qeyikên helbestê bi rê bixim
Perçeyên dilê xwe berhev bikim
Bêhna hena porê xwe li kemanek bar bikim
Û
WERIM!
Bes tu roniyê venemirîne
Hêviya xwe ya bihardiz neqedîne
Û li benda min be
Teqez e soz a evîndaran.
Li ber Devê Birînê
Xwişka min qîza baranê ye
Ji daristanên nehatinê derbas dibe
Ji xewnên ku ji nexşên
Nazbalîfên dayikan reviyane…
Ji kulîlka hinarê
Ji kila çavên biharê
Hin tişt tên bîra me
Tiştên kûr û dûr
Tiştên ku em nizanin
Me ew kengî winda kirine
Tiştên şîrîn û nas
Tiştên ji sûretên avê…
Xwişka min qîza baranê ye
Wek periyek xerîb
Serê tiliyên xwe li şibaka şevê dixim
Gelo kes nîne?
An jî her kes heye
Lê tu kes tune ye…
Xwişka min qîza baranê ye
Li deştên gulberojan
Li benda me ye
Rêwiyen ku barê wan êvar e
Siwarên ku rûyên xwe
Bi heyvê veşartine
Behsa kê dikin niha?
Xwişka min qîza baranê ye
Dema ku şevên zivistanê
Wek janek reş û zirav hatin
Mûmekê vêxin û
Li çîrokên ku xwe
Li siya mijangên we
Veşartine guhdar bikin
Li çîrokên kin
Li çîrokên ku we
Ji heyatê didizin…
Xwişka min qîza baranê ye
Çem riya xwe şaş dike
Çivîk li baxçê zaroktiya me
Hêlîn çêdikin
Hubra pênûsê ziwa dibe
Gotina li ser lêvê dixeyîde
Dê kî gulan şiyar bike?
Hespên ku em li bendê ne nehat
Dê kî devê vê birinê veke?
Xwişka min qîza baranê ye
Qasidên Nêrgizan li ber derî
Destên vala yên li berîkê
Tije bêrî ne
Erê, em ji vê pirê jî derbas bûn
Li ber şaxên vê bîşengê jî mirin
Erê me ji qestî ve ji her tiştî bawer kir
Xwişka min qîza baranê ye
Me destên xwe şûşt
Ji bajarên tarî
Tenezulê ewrên reş nekir
Lê ya ku wiha bi dizîka
Pêl dide û wek Albatrosê
Serê şefeqa dilê me nikul dike çi ye?
Xwişka min qîza baranê ye
Bi xatirê we…
Dema Em Diçin Amedê
Dema em diçin Amedê
Sosin zer dibin
Parka Koşuyolê dibe hêlîna şîlanan
Her gul dilopek xwîn dirijîne
Keman hêdî hêdî dişewitin
Pira dehderî deriyên xwe digire
Trêna Qûrtalanê ji êvarên zaroktiya me
derbas dibe
Em destên xwe dihejînin ji rêwiyên nenas re
Êvar trênê dûr dibe, wenda dibe her tişt
Dema em diçin Amedê
Binevşên pêşwext vedibin
Hechecîk li Koşûyolê dimirin, dibin dilopên xwînê ji
Şîlan nikare bigrî,
Dîlan nikare bimre
Trênên Qûrtalanê bi vagonên mirinê ji me derbas dibin
Dema em diçin Amedê,
Akasya rê nadin mirina zarokan
Ramanên ewrspî şîlan vedikin
Trêna Qûrtalanê tije hêvî, derbas dibe
Rêwiyên wê yên rûbaran
Qevdên nêrgizan didin me
Divê em niha herin Amedê
Şîlan û Mizgîn li benda me ne
Têbînî: Hevalên nav û nêrînên wan hatine jibîrkirin lêborîna xwe ji wan dixwazim.